บ่นความที่ใครแวะผ่านมามิต้องสนใจ

คราวนี้มาบอกว่าด้วยบ่นความสักหน่อย ณ ตอนนี้นั่งอยู่ที่ออฟฟิศที่บริษัทป๊า ของวันที่ 10/07/2010 ความรู้สึกตอนนี้ค่อยข้างเบื่อหน่าย ซึ่งก็เป็นสิ่งที่เคยบ่นๆมาตลอดเกี่ยวกับการงานที่ทำงาน ไร้สิ่งกระตุ้น ไร้ความท้าทาย สิ่งแวดล้อมห่อเหี่ยว ขาดซึ่งความสดชื่น ความเหงาที่เข้าครอบงำ ประกอบกับการทำอะไรหลายอย่างทำให้ร่างกายอ่อนล้า ทำงานทำการก็ไร้ซึ่งสติ ทำใบเสนอราคาใบเดียวพิมพ์มันตั้ง 3-4 รอบ

ใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวและงานที่ทำมันช่างเป็นความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก

• อยากออกจากงานบริษัทของป๊าแล้วไปลองทำงานที่อื่นดูมั้ย? อยาก
• อยากไปทำงานที่มีเพื่อนฝูงสังสรรค์มั้ย? ก็อยาก
• เกี่ยงมั้ยถ้างานใหม่ได้เงินน้อย? ณ ตอนนี้ไม่เกี่ยงขอเอาความสุขก่อนดีกว่า
• ไปเป็นลูกน้องเค้าต้องทนโดนต่อว่าด่าทอ ไหวเหรอ? ถ้าผิดจริงก็ยอม

ทำไมไม่บอกป๊าแล้วออกไปทำสักที หลายๆคนถามอย่างงั้น...

ประเด็นหลักๆเลย ไม่ได้อยากตอบให้ตัวเองดูดีแต่มันเพราะ ไม่อยากให้ป๊าเหนื่อยแล้วเสียใจที่เราไม่สานต่องานของเขา อยากอยู่ช่วยป๊าแบ่งเบาภาระให้ป๊าสบายมากขึ้น ป๊าทำงานหาเงินเลี้ยงเรามาตั้งนาน ลำบากกว่าเรามาตั้งเยอะ เป็นผู้มีพระบุญเราตั้งมากมาย เสียสละมามาก เขาสร้างสิ่งนี้มาไม่ได้เพื่อตัวเขาคนเดียวแต่เพื่อทุกคนในครอบครัว

ในเมื่อป๊าเสียสละให้เราแล้ว เราจะเสียสละให้ป๊ามั่งจะไม่ได้เลยเหรอ ทั้งนี้เราเองก็อยากยืนหยัดทำงานที่บริษัทป๊า แต่บ่อยครั้งที่มันขัดแย้งตัวเองในใจ ลึกๆก็อยากบอกป๊าว่าช่วยหาสิ่งกระตุ้นที่ทำให้อยากอยู่ทำงานที่นี่หน่อยได้มั้ย สอนการเป็นเซล หาลูกค้าที่เป็นของเราเอง ให้รู้สึกว่ายังมีอะไรที่เราสร้างมาด้วยตัวเราเอง หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้เราสนุกอยากทำงาน อยากมาทำงานเช้าๆ เลิกงานเย็นๆ

ทำไมไม่บอกความรู้สึกกับป๊าไป...

ภาษา..ภาษามันปิดกั้นความรู้สึกทั้งหมดไป ป๊าถนัดจีน เราถนัดไทย ไม่ใช่เราไม่อยากบอก แต่เราบอกความรู้สึกของเราไม่ได้ บ่อยครั้งที่มันจะพูดแต่พูดไม่ออกมันทรมานจนอยากจะร้องไห้อยู่เหมือนกัน ได้แต่ปล่อยให้มันผ่านๆไป